Woensdag 8 februari 2006
Een poëtisch ontwaken vanmorgen want op het ritme van een gedichtje openen wij onze ogen. De programmaflap in de gang verraadt weer een drukke agenda: sneeuwspel, skiën, les en snowtubing! Vooral dat laatste maakt ons nieuwsgierig. Wat zou dat kunnen voorstellen?
De briefing van de dag maakt ons weinig wijzer en voordat we het beseffen staan we onze ledematen weer in alle richtingen te bewegen op het ritme van het geluid dat uit de soundmix galmt. Zingend, op rij en in de maat en de toeschouwers applaudisseren.
We wandelen even later in een rustig tempo de helling op, het woud in. De weg wordt begrensd door 2m dikke sneeuwlagen. We kunnen er niet over kijken. Daarom gaan sommigen er maar op lopen. Het lijken kabouters zonder benen. Plots krijgen we de keuze tussen drie activiteiten: een sneeuwhaas maken voor het Lammertalerhof, een sneeuwgevecht of gezelschapspelen binnenshuis. Ons gezelschap splitst zich in drie en wij klauteren naar hogere regionen voor het leveren van een middeleeuwse strijd. Op een uitgestrekte weide verdelen we ons in twee kampen en graven we ons in. De strijd is kort maar hevig en winnaars zijn niet meer te onderscheiden van verliezers wegens hetzelfde witte uniform. Afkloppen dan maar en terug dalwaarts om aan het Lammerthalerhof een prachtig sneeuwhaasje te bewonderen.
Spaghetti moet ons energietekort terug bijvullen want namiddag wippen we weer op onze ski’s om onze bochtentechnieken bij te schaven. We willen voortdurend hoger en ja hoor, één skigroep bereikt de hoogste top van de 800m-lange afdaling. Morgen volgt wellicht de rest.
Thee en appel voor de dorst en meteen aan tafel voor een bergles van juf Kathleen. De berggeheimen worden voor ons één voor één ontrafeld.
Enkele croquemonsieurs later is het zover: de bus in voor snowtubing. In het dorpje St. Martin stappen we uit en wandelen een kwartiertje naar de snowtubepiste. We krijgen dikke rubberen banden in onze handen gestopt en worden met een lift naar boven gesleurd. Wat dan volgt tart onze nog erg prille verbeelding. In een rotvaart duiken we via een sneeuwgeul naar beneden. Bochten, bergjes, putten en kronkelingen doen ons het noorden verliezen. We draaien in allerlei richtingen en wippen in de lucht. Schor geschreeuwd komen we in een grote bocht aan de finish. Pure sensatie en dat een heel uur lang. Bekaf stappen we terug naar de bus, verlangend naar ons bedje om de harde bulten om te ruilen voor een zachte matras en onze blauwe plekken met zacht dons te bedekken.
GROEPSFOTO
FOTO: waarschijnlijk de 'verliezers'?
FOTO: en de 'winnaars'?
FOTO: de sneeuw(picard)haas
FOTO'S: SNOWTUBING
