Maandag 6 februari 2006

 Eerste werkdag  van een nieuwe week en thuis klinkt er dan een diepe zucht. Hier in Oostenrijk is dat een feest. We worden gewekt door juffrouw Anita en na het kamerritueel lezen we op de dagordeflap in de gang dat er in de voormiddag een uitstap op het programma staat: mijnbezoek in Hallein! Wij zijn kinderen van de Kempense mijnstreek maar bij ons  worden er steenkolen uit de grond gehaald, hier zout! Onze euro begint te vallen: zout is salz in het Duits en de zoutmijnen liggen in de buurt van Salzburg, de hoofdstad van de provincie Salzburg.

De lucht is grijs en het sneeuwt volop. Jef, de chauffeur, loodst ons voorzichtig naar Hallein waar we via een steile klim aan de ingang van de mijn worden afgezet. We krijgen een mijnwerkerspak aangemeten: witte broek en witte jas, precies zoutmannekes en –vrouwkes. Dan te paard op een trein en de berg slikt ons in. Na enkele minuutjes treinbollen wordt het stappen en in een onderaardse zaal krijgen we een filmpje te zien over het eerste mijnwerk van de Kelten. Nog andere filmpjes  in andere zaaltjes leren ons dat de Salzburgse bisschoppen er stinkend rijk van geworden zijn en dat ook lieten merken door vele paleizen, kerken en kinderen.

Dé attractie is natuurlijk een 50 m lange houten schuif-af waar we gillend langs naar beneden glijden. De volgende is zelfs dubbel zo lang. Pure sensatie. Ondertussen zijn we al de Oostenrijkse grens gepasseerd en stappen we 200 m diep over Duitse grond.  Daar gaan we de boot in en onder begeleiding van romantische muziek en kleurrijke beelden varen we over een ondergronds meer. Je zou er zelfs stil van worden. Onze mijnkennis gaat dieper en dieper maar een schuif-op hebben de Oostenrijkers nog niet bedacht. Het wordt een roltrap.

Niemand koopt een foto van 6 euro al zijn sommige bange gezichten op de schuifaf het dubbele waard. De bus rijdt met kettingen de berg af en voor de lekkere vleesballen zijn we niet op tijd in het Lammertalerhof .

De skimonitors wachten op ons. Het sneeuwen is ondertussen gedaan en de helling wenkt. Het wordt  weer ploeterend ploegen maar zie: plotseling staan we met een anker achter ons gat dat ons naar boven trekt. Liftgewijs glijden we naar boven en dat is een stuk comfortabeler. Wat daarnet zwoegen was wordt nu zweven, al duiken sommigen toch nog met de neus in de sneeuw.

Na het skiën de dagelijkse thee met appel voor de dorst. We komen in het goede ritme en dat hebben we nodig want wat staat op het avondprogramma? Het swingpaleis!

Eerst een verfrissend douchke en dan ontvangt juffrouw Kathleen, alias Felico, ons in haar paleis. Zij krijgt assistentie van de rosharige Margaretha van Oostenrijk (alias meester Jos), de blonde Heidi aus Tirol (meester Guido) boer Heinz (juf Anita), Ketchup (juf Iris) en Ludwig de waanzinnige (juf Heidi). Onze muziekkennis wordt op de proef gesteld: titels van liedjes, zangers, meezingers, muziekzenders en zelfs roddels brengen punten op. Ondertussen dansen we als professionals solo, in groep, op rijtjes en af en toe ook tegen elkaar. Dat wordt slapen met heel veel dromen. Ach ja, ‘De slimmerds (5 A) en de Bob Marley’s (6A) hadden gewonnen maar dit terzijde. 

Tot morgen

EN NU NOG DE FOTO'S !!!

in de zoutmijn

HET SWINGPALEIS ...